Van een Nederlandse journalist krijg ik een sms’je met de vraag om een interviewafspraak te bevestigen die al een paar weken eerder was gemaakt. Oei. Was ik helemaal vergeten. Intussen heeft het productiehuis Eyeworks dat mijn nieuwe televisieprogramma produceert al een opnamedag ingepland. Wat te doen? Contractueel moet ik me ter beschikking houden voor de opnames van Jambers. 20 jaar later. Ik heb dus geen keuze. Het interview voor het omroepblad Veronica met 1,2 miljoen lezers in Nederland moet ik annuleren.
Ik stuur een sms’je terug, met veel excuses, dat het interview om die en die reden niet kan doorgaan. Dat is dus opgelost. Ik kan zonder stress verder werken.
Een paar minuten later krijg ik opnieuw een berichtje:
‘Aj, het staat al ingepland bij het magazine. Heb je niet even tijd rond bv. lunch of pauze? Dat zou ons heel erg redden! We werken snel; je bent weinig tijd kwijt!’
Ik ben er niet de man naar om afspraken niet na te komen, maar ik heb het de laatste tijd erg druk. Ik herinner me dat de afspraak telefonisch werd gemaakt tijdens een gevulde dag met tv-opnames en interviews en dat ik op dat moment mijn agenda niet bij me had. En helaas heb ik geen secretaresse meer. Ik word overmand door schuldgevoel.
Een paar minuten later, weer een sms uit Nederland.
‘Ik hoop van harte nog iets te mogen horen van je. Mits geen plan b, dan moet ik ook de agenda van de verslaggever gaan schrappen. Alle hoop is op je gevestigd!!’
De dag dat het interview met het Nederlandse magazine was gepland ben ik met de tv-ploeg in Brugge. Door de productie-assistente van Eyeworks wordt er altijd heel nauwgezet een middagpauze ingelast. Meestal eten we dan in een gezellig restaurantje, de producent betaalt de rekening. Het zijn altijd aangename momenten. Samen eten met de medewerkers, allemaal jonge enthousiaste televisiemakers, samen de opnames van de dag evalueren, discussiëren over televisie en samen grappen maken, het maakt intussen integraal deel uit van iedere opnamedag. Ik zou die momenten niet willen missen. Maar een journalist van een weekblad heeft ‘alle hoop op mij gevestigd’. Wat doet een mens dan? Een sms’je sturen zou ik zeggen:
‘Interview mogelijk tijdens lunchpauze. 12u30. Locatie: hotel De Tuilerieën. Dijver 7 Brugge.’
Terwijl de tv-ploeg op een terrasje de lunch gebruikt, haast ik me naar het welbekende hotel. Ik krijg een plaatsje in de ‘hall of fame’ naast de bar. Het is niet meer dan een klein rustig kamertje waar foto’s van beroemdheden hangen die ooit in het hotel hebben gelogeerd. De ruimte baadt in een nostalgische sfeer, de rode fauteuils staan uitnodigend dicht bij elkaar, het zonlicht valt discreet naar binnen. Het kamertje werd gedecoreerd door Pieter Porters en is uitermate geschikt voor een intiem gesprek. Ik ontvang er de journalist en de fotograaf. Ik zie dat ze genieten van de aangename omgeving. We bestellen een geurende espresso. Het gesprek vindt plaats in optimale omstandigheden. Dat ik als populaire tv-maker een roman heb geschreven intrigeert de journalist uitermate. De Ontsporing. Welke ontsporing? Stof genoeg voor een gesprek. Wanneer dat is afgelopen vraagt de fotograaf me om mee naar het zwembad te komen dat geïnstalleerd is in een oude serre. Zuilen en zonlicht. Het decor inspireert hem om heel speciale foto’s te maken.
Om twee uur zijn we klaar en spoed ik me weer naar de opnameset. Onderweg koop ik een cheeseburger in een fastfoodtent die ik al wandelend langs de reien opeet. Cheeseburger! Een vloek in de kerk voor een man van wie de vrouw zonet een boek heeft geschreven met als titel Mijn Pure Keuken.