De stewardess van Iberia heeft me met onvoorstelbaar enthousiasme uitgelegd wat er van mij wordt verwacht wanneer de Airbus A 320-200 in het water terecht zou komen. Ik zit namelijk naast de nooduitgang en desgewenst moet ik in exact vijf bewegingen de nooddeur openmaken en die meteen in het zeewater kieperen. In ruil voor deze sociale daad kan ik dan als eerste passagier het toestel verlaten en dobberend in het water op hulp wachten. Pascale en ik zijn onderweg van het Canarische eiland Lanzarote naar Brussel, maar over een paar dagen vliegen we al terug. We onderbreken even onze vakantie omdat we in België een aantal dringende zaken moeten afhandelen.
Sinds haar kookboek Mijn Pure Keuken alle verwachtingen heeft overtroffen is Pascale Naessens een heuse workaholic geworden. Ze werkt tegelijk aan twee televisieprogramma's en daarnaast wordt ze voortdurend gevraagd voor de productie van persartikelen met foto's van gerechten, recepten, redactionele tekst en sfeerfoto's voor culinaire bladen en lifestylemagazines. De komende twee dagen heeft ze een fotograaf en figuranten geboekt voor de opnamen van een volledig uitgewerkt eindejaarsdiner voor het blad Vitaya. Tussendoor zal ze dan nog worden geïnterviewd voor de weekendbijlage van een krant en 's avonds geeft ze een lezing over gezonde voeding.
Zelf blijf ik overigens ook niet bij de pakken zitten. Het is donderdag en vanavond laat landen we op Zaventem. Morgenvroeg begint de ratrace.
Vrijdagochtend tv-opnamen in Gent. Een man die ik twintig jaar geleden heb geïnterviewd voor een reportage met als titel Gelukkig zonder geld is nu bezig met het realiseren van zijn droom: een reis rond de wereld met een zeilboot. Hij is al jaren bezig met het opkalefateren van een oude stalen jacht en morgen gaat hij de mast erop plaatsen. Het is een zware klus, de bekroning van jarenlang zwoegen en die beelden wil ik in geen geval missen. Van Gent rijd ik dan vliegensvlug naar Brugge, waar ik de begrafenis film van een van de meest intrigerende figuren die ik ooit heb ontmoet: Eliane Thant, de vrouw die alleen met haar dieren leefde in een schitterende maar vervallen villa in de bossen. Ze is vorige week overleden. Kort voor haar dood heb ik haar nog ontmoet.
Zaterdag ben ik vroeg op stap met een tv-ploeg. Ik ga met de nieuwe eigenaar de villa van Eliane bezoeken. Ze leefde al een tijdje in een bejaardentehuis en de verlaten villa heeft naar ik heb vernomen vandaag veel weg van een spookhuis. Ik rijd dan meteen verder naar een dorpje in Limburg waar ik een jonge vrouw ontmoet die haar koffers pakt en haar familie en dochtertje hier achterlaat om in Amerika een nieuw leven te beginnen. In de reportage die ik zo'n vijftien jaar geleden over haar maakte was ze nog stripteaseuse.
Veel tijd heb ik niet, want om drie uur word ik in Gent verwacht op het literair evenement Het Betere Boek. Ik zal er als een van de genomineerden voor de debuutprijs De Bronzen Uil worden geïnterviewd door Friedl Lesage. Ik vind haar een van onze beste radiomaaksters. In haar legendarische programma Het Beste moet nog komen praatte ik voor het eerst over de dood van mijn ouders. Bij een andere interviewster zou ik dat nooit hebben gedaan. Friedl kan de geïnterviewde echt op zijn gemak stellen, toch ben ik heel erg gespannen. Voor het eerst zal ik door haar als romanschrijver worden geïnterviewd. Hopelijk is de vrouw die al zoveel bekende schrijvers voor haar microfoon heeft gehaald niet te streng voor de debutant die ik toch ben. Al bij al een spannend vooruitzicht.
Zelfs na het vraaggesprek komt er nog geen einde aan mijn tweedaagse marathon. Zaterdagavond ben ik een van de figuranten voor de culinaire productie van Pascale. Ik vermoed dat ik weer de champagne zal moeten uitschenken.
